Podstawowe polecenia powłoki do obsługi skompresowanych archiwów.

Często zachodzi konieczność operowania na wszelkiego rodzaju archiwach. Za pomocą narzędzi konsolowych mamy możliwość zarówno tworzenia nowych archiwów, a także rozpakowywania już istniejących. Jeśli pobieramy jakiegoś CMS’a, lub dowolną aplikację na serwer, to najczęściej jest ona w postaci archiwów. Zwykle .zip, .tar.gz, .tar.bz2, .tar.xz. Format ZIP jest znany większości użytkowników systemu Windows. Natomiast format TAR jest formatem typowo uniksowym – oczywiście świetnie obsługiwany przez windowsowe archiwizery typu: 7-zip, WinRAR itp.

Dlaczego zatem archiwa TAR mają dziwne podwójne rozszerzenia? Otóż rozszerzenie .tar oznacza nie skompresowane archiwum. Natomiast to co się po nim pojawia jako kolejne rozszerzenie informuje o rodzaju kompresji. Archiwum TAR (.tar) można skompresować za pomocą kompresji:

1. gzip – roszerzenie .tar.gz
2. bzip2 – roszerzenie .tar.bzip2
3. xz / lzma – rozszerzenie .tar.xz (kompresja XZ / LZMA jest obecnie najbardziej wydajnym algorytmem kompresji)

Obsługa archiwów ZIP

Do obsługi archiwów ZIP w systemach GNU/Linux, Unix służą polecenia: zip – tworzenie, unizip – rozpakowywanie. Poniżej opisane zostały najpopularniejsze przypadki użycia tych poleceń.

1. Tworzenie nowego archiwum ZIP na podstawie plików:

zip -r nazwa_archiwum.zip plik1 plik2 plik2

2. Tworzenie nowego archiwum ZIP z katalogu:

zip -r nazwa_archiwum.zip sciezka/do/katalogu

3. Rozpakowanie archiwum ZIP do katalogu w którym jesteśmy

zip -r nazwa_archiwum.zip sciezka/do/katalogu

4. Rozpakowanie archiwum ZIP do określonego katalogu

unzip nazwa_archiwum.zip -d lokalizacja/katalogu/do/wypakowania

Obsługa archiwów TAR

Do obsługi archiwów TAR (z kompresją lub bez kompresji) służy polecenie „tar”. Posiada ono znacznie więcej opcji niż poprzednie, poniżej znajduje lista najbardziej popularnych przypadków użycia.

Print Friendly, PDF & Email

Dodaj komentarz